امام حسن عسکری(ع) روایت می‌کنند از امیرالمؤمنین(ع) که حضرت به پیامبر(ص) فرمود:

«یا رسول الله! می‌دانم که پس از شما سلطنت زورمندی و جبارانه و ستم نسبت به من و حقِّ خمس من واقع می‌شود و حقوق من به غارت می‌رود؛ آنها غنائم و سبایای مرا می‌فروشند. پس من از حق خود، نصیبم را به هر کس از شیعیانم واگذار کردم تا منافع و اولاد آنان پاک و حلال باشد، و اولاد حرام از آنان پدید نیاید.»

پیامبر(ص) فرمود: «هیچ کس صدقه‌ای برتر از صدقه تو نداده است و من نیز پیرو تو در این کارم. آنچه تو حلال کردی من نیز حلال کردم، اما فقط برای شیعیان.» (منبع: تفسیر منسوب به امام عسکری(ع)، نقوی سندی و توضیح انتقادی در متن بیان شد.)

پیامبر اکرم(ص) به سه شخصیت اصلی شیعه (ابوذر، سلمان، مقداد) فرمودند: «شهادت بر وحدانیت خدا، پذیرش وصایت و امارت مؤمنین از سوی علی(ع)، وجوب مودت اهل‌بیت، اقامه صلات در وقتش، اخراج زکات از صاحب آن، و خارج کردن خمس از هر مال فردی—even ولی‌المؤمنین و امیر—بر همه مؤمنین واجب است… اگر نتوانستند خمس را به امام برسانند، به ضعفای اهل‌بیت بدهند؛ اگر باز هم نشد به شیعیان برسانند و قصد قربت داشته باشند.»

امام صادق(ع): «سخت‌ترین وضعیت قیامت زمانی است که صاحب خمس قیام کند و بگوید: پروردگارا! خمس من؟ و خداوند می‌فرماید: اما شیعیان ما را در این امر در حل و امان قرار دادیم.»